Zoritxarrekoa zu, uri odolzalea!
Hara, badator mendiz mendi
bakearen barria dakarren albistaria.
Ospatu zeure jaiak, Juda,
bete zeure agintzariak.
Gaizkilea ez da gehiago zugana etorriko,
zeharo ezereztuta gelditu da-eta.
Jaunak barriro jasoten dau
Jakoben herriaren handitasuna,
Israelen ospea;
mahastia lez narrutu eben harrapariek,
mahats-aihenak hondatuz.
Zoritxarrekoa zu, Ninive uri odolzale hori,
maltzurkeriaz eta indarkeriaz betea,
beti harrapakin bila zabilzana!
Entzun zigor-zartadak, gurpilen zarata-hotsa,
zaldien zalapartea, gudu-gurdien trinki-tranka!
Zaldizkoen oldarra,
ezpaten disdira,
lantzen tximistak!
Zaurituak piloka,
hilak metaka,
hilotzak ezin konta ahala!
Hilotzetan estropezu egiten da.
Zikinez estalduko zaitut,
eta laidoz beteko, danen begi aurrean.
Ikusiko zaituen guztiak
aldendu jatzuz, esanez:
«Hondatua gelditu da Ninive;
nor errukituko jako?
Non aurkituko kontsolatuko dauanik?»
R/ Neuk dot hilten, Neuk bizia emoten.
Hur dago hareen ondamendia,
berandu barik etorriko da hareentzat prestatuta dagoana.
Defendatuko dau Jaunak bere herria,
errukituko da bere zerbitzariez. R/.
Baina orain, begira: Ni naz, neu bakarrik,
ez da ni beste jainkorik!
Neuk ditut heriotza eta bizia emoten,
neuk dot zauritzen eta osatzen. R/.
Nire ezpata disdiratsua zorroztu
eta eta justiziari ekitean,
mendeku hartuko dodala
arerioen aurka eta euren merezia emongo
gorrotoa deustenei. R/.