Eskeini jakun itxaropena, aingurea baizen sendoa eta ziurra dogu.
Senideok: Jainkoa ez da zuzenbakoa eta ez dau ahazten zuek egin dozuena, ezta, lehen eta orain fededunak zerbituz, beraren izenari agertu deutsazuen maitasuna ere. Hauxe nahi genduke, halan ere: guztiok azkeneraino erakutsi dagizuela orain arte izan dozuen ardura bera, zuen itxaropena bete-betea izatera heldu daiten; ez zaitezela nagi bihurtu, euren fedeaz eta iraupenaz Jainkoaren agintzariak jasoten diharduenen antzeko baino.
Jainkoak, Abrahami agintzaria egin eutsanean, bere buruagaitik egin eban zin, ez eban-eta Bera baino handiagorik zin egiteko. Hau esan eutsan: «Bai, oparo bedeinkatuko zaitut eta neurri barik ugarituko». Eta, eroapenez itxaron ondoren, eskuratu egin eban Abrahamek agindu jakona. Gizakiek, eurak baino handiago dan norbaitegaitik egiten dabe zin, eta zin eginez erabagiten dabe edozein eztabaida.
Horra zergaitik, Jainkoak ere, agindutako ondasunak hartuko ebezanei bere asmoa aldatu ezina zala erakutsi nahirik, zin-hitzez lotu eban bere burua. Beraz, gauza bi doguz Jainkoaren asmoa aldatu ezina dala adierazoten deuskuenak: agintzaria eta zin-hitza eta horreetan Jainkoak ez daike guzurrik esan; horreetan oinarriturik, adorez beteak sentitzen gara aurrean dogun itxaropenari eusteko. Itxaropen hau dogu geure bizitzaren aingura sendo eta segurua, zeruko santutegiaren barruraino sartzen dana; han sartu zan-eta Jesus gugaitik aurrelari lez, Melkisedeken antzera behin betiko abade nagusi egina.
Salmoa · Sal 110, 1b-2. 4-5. 9 y 10c (R.: cf. 5b)
Itzulpen ofizialik ez dago oraindik bizkaieraz.
Irakurri gaztelaniaz →