Etorri da uzta batzeko ordua, heldu da-eta lurreko uzta.
Nik, Joanek, hodei zuri bat ikusi neban, eta hodeiaren gainean gizaseme antzeko norbait jesarrita, buruan urrezko koroia eta eskuan igitai zorrotza zituala.
Tenplutik beste aingeru batek urten eta hodei gainean jesarrita egoanari esan eutsan ahots handiz: «Hartu igitaia eta ekin uzta-batzeari; heldu da igitaitzeko ordua, heldua dago-eta lurreko uzta». Eta hodei gainean jesarrita egoana igitaitzen hasi zan eta lurreko uzta bildu eban.
Gero, beste aingeru batek urten eban zeruko tenplutik, harek ere igitai zorrotza ebala. Beste aingeru batek, suaren gain agintea dauana, urten eban altaratik, eta oihu egin eutsan ahots handiz igitai zorrotza ebanari: «Hartu zeure igitai zorrotza eta batu lurreko mahastiko mordoak, mahatsa heldua dago-eta». Hasi zan aingerua igitaitzen eta lurreko mahastia batu eban eta mahatsa Jainkoaren zigorraren dolare handian bota.
R/ Badator Jauna lurra epaitzera.
Esaizue nazinoetan: «Errege da Jauna.
Sendo ezarria dago mundua, ez dau koloka egingo;
herriak zuzenbidez epaitzen ditu». R/.
Poztu bedi zerua, alaitu lurra,
egin begi orroa itsasoak eta bertako guztiak,
egin jai landa zabalak eta bertan dan guztiak. R/.
Egin poz-oihu basoko zuhaitz guztiak
Jaunaren aurrean, badator eta,
badator lurra epaitzera.
Justiziaz epaituko dau mundua,
eta leialtasunez herriak. R/.