Nahiz bizi nahiz hil, Jaunarenak gara.
SENIDEOK: Gutariko inor ez da beretzat bizi, ezta beretzat hiltzen be.
Bizi bagara, Jaunarentzat gara bizi, eta hiltzen bagara, Jaunarentzat
gara hiltzen. Beraz, nahiz bizi nahiz hil, Jaunarenak gara.
Honetarako hil eta biztu zan Kristo: hildakoen eta bizien Jauna izateko.
Danok agertu beharko dogu Jainkoaren auzitegian, Liburu Santuak dinoan
lez:
«Zin dagit neure biziagaitik –dino Jaunak–:
belaun guztiak makurtuko dira nire aurrean
eta mihin guztiek goratuko dabe Jainkoa».
Izan be, guztiok emon beharko deutsagu Jainkoari nork bere buruaren
kontu.
Jaunak esana.
R/ Bihozbera eta errukiorra da Jauna.
V.
Bihozbera eta errukiorra da Jauna,
hasarregatxa eta onginahiz betea.
Ez gaitu erabiltzen gure pekatuek merezi lez,
ez deusku ordaintzen geure erruen arabera. R/.
V.
Zelan aita seme-alabentzat errukior,
halan Jauna begirune deutsoenentzat bihozbera;
ondo daki-eta zerez garan eginak,
gogoan dau hautsa garala gu. R/.
V.
Gizakia! Haren egunak bedarraren pareko,
zelaiko lorea lez da loratzen
eta, haizeak ikutu orduko, behingoan galtzen,
egoan tokian lorratzik itzi barik. R/.
V.
Jaunaren maitasuna, barriz, betidanik betidaino
begirune deutsoenentzat,
haren salbazino-asmoak belaunez belaun dirau
haren ituna gordetzen dabenentzat,
legeak gogoan hartu eta betetzen dabezanentzat. R/.
Nire seniderik txikien honeetako bati egin zeuntsoena neuri egin zeunsten.
Aldi haretan, Jesusek esan eutsen ikasleei: «Gizonaren Semea eta aingeru guztiak Haregaz aintzaz beterik etortean, bere errege-aulki ospetsuan jesarriko da, eta herri guztiak haren aurrean batuko dabez. Harek batzuk besteakandik bereiziko ditu, artzainak ardiak ahuntzetatik bereizten dituan lez: ardiak bere eskumaldean ipiniko ditu, eta ahuntzak ezkerraldean.
Orduan, erregeak esango deutse bere eskumakoei: "Zatoze, nire Aitaren bedeinkatuok; hartu egizue munduaren sortzetik zuentzat prestauta dagoan erreinua. Gose nintzan eta jaten emon zeunsten; egarri, eta edaten emon; arrotz, eta etxean hartu ninduzuen; biluzik nengoan, eta jantzi egin ninduzuen; gaixorik, eta bisitatu; espetxean, eta ikustera etorri zineen".
Orduan, zintzoek erantzungo deutsoe: "Jauna, noiz ikusi zinduguzan goserik, eta emon geuntsun jaten, edota egarri, eta edaten emon? Noiz ikusi zinduguzan arrotz, eta etxean hartu, edota biluzik, eta jantzi? Noiz ikusi zinduguzan gaixorik edota espetxean, eta ikustera joan?"
Eta erregeak erantzungo deutse: "Benetan dinotsuet: nire seniderik txikien honeetako bati egin zeuntsoena neuri egin zeunsten."
Gero, esango deutse ezkerrekoei: "Alde nigandik, madarikatuok, deabruarentzat eta haren lagunentzat prestauta dagoan betiko sutara. Gose nintzan eta ez zeunsten jaten emon; egarri, eta ez zeunsten edaten emon; arrotz, eta ez ninduzuen etxean hartu; biluzik, eta ez ninduzuen jantzi; gaixorik eta espetxean nengoan, eta ez zineen ni ikustera etorri".
Hareek erantzungo deutsoe: "Jauna, noiz ikusi zinduguzan goserik edota egarri, arrotz edota biluzik, gaixorik edota espetxean, eta guk lagundu ez?"
Harek erantzungo deutse: "Benetan dinotsuet: txikien honeetako bati egin ez zeuntsoena, neuri ez zeunsten egin".
Eta honeek betiko zigorretara joango dira; zintzoak, barriz, betiko bizitzara».