Urtean Zehar XXIV Igandea

R/ Bihozbera eta errukiorra da Jauna, hasarregatxa eta onginahiz betea.

V/.

Bedeinkatu begi nire arimak Jauna,

nire barru osoak haren izen santua.

Bedeinkatu begi nire arimak Jauna,

ez bedi ahaztu haren mesedeaz. R/.

V/.

Erru guztiak deutsuz parkatzen,

gatx guztiak osatzen;

zure bizia hilobitik askatzen dau,

maitasunez eta errukiz koroatzen zaitu. R/.

V/.

Ez dau eten barik auzitan jarduten,

ez dau hasarrea betiko gordetzen.

Ez gaitu erabiltzen gure pekatuek merezi lez,

ez deusku ordaintzen geure erruen arabera. R/.

V/.

Zelan zerua lurraren gainean garai,

halan haren maitasuna begirune deutsoenentzat handi;

zelan sortaldea sartaldetik urrun,

halan ditu harek gure hobenak gugandik urruntzen. R/.

Nahiz bizi nahiz hil, Jaunarenak gara.

SENIDEOK: Gutariko inor ez da beretzat bizi, ezta beretzat hiltzen be.

Bizi bagara, Jaunarentzat gara bizi, eta hiltzen bagara, Jaunarentzat

gara hiltzen. Beraz, nahiz bizi nahiz hil, Jaunarenak gara.

Honetarako hil eta biztu zan Kristo: hildakoen eta bizien Jauna izateko.

Jaunak esana.

Zazpi bider bakarrik ez, baita zazpitan zazpi mila bider parkatu behar dozu.

ALDI haretan, hurreratu jakon Pedro Jesusi eta itaundu eutson:

«Jauna, nire senideak bidebakokeriaren bat egiten badeust,

zenbat bider parkatu behar deutsat? Zazpi bider?»

Jesusek erantzun eutson: «Zazpi bider ez, ezpada ze zazpitan zazpi

mila bider. Hatan be, bere morroiakaz kontuak garbitu gura izan zituan

erregeagaz bezala gertatzen da zeruetako erreinuagaz. Kontuak garbitzen

hastean, dirutza itzela zor eutson bat ekarri eutsoen. Eta nondik ordaindurik

ez eukanez, bera eta emaztea, seme-alabak eta zituan guztiak saltzeko

agindu eban nagusiak, zorra ordaintzeko.

Morroiak, orduan, nagusiaren oinetan ahuspezturik, arren eta arren

esaten eutson: “Emoidazu astia eta dana ordainduko deutsut”. Nagusiak,

errukiturik, dana parkatu eta libre itzi eban morroia.

Baina morroi harek berak, urten orduko, diru apur bat zor eutson bere

morroilagunagaz topo egin eban, eta, samatik heldu eta ito beharrean, esan

eutson: “Ordaindu eidak zor deustana”. Lagunak, oinetan ahuspezturik,

arren eta arren esaten eutson: “Emoidak astia eta dana ordainduko deuat”.

Baina besteak ezetz, eta joan eta kartzelan sartu eban, zorra ordaindu arte.

Beste morroiak, gertatua ikusirik, mindu-mindu egin ziran, eta

nagusiagana joan eta gertatuaren barri emon eutsoen.

Orduan, nagusiak morroiari deitu eta esan eutson: “Morroi gaizto

hori! Horrenbesteko zorra parkatu deuat nik, eskatu deustalako; ez ete

zan bidezkoa heu be heure morroi-lagunaz errukitzea, neu hitaz errukitu

nintzoan lez?” Eta nagusiak, hasarre bizian, borreroen esku itzi eban, zor

guztia ordaindu arte.

Zeuoi be gauza berbera egingo deutsue zeruko nire Aitak, senideok

alkarri bihotzez parkatzen ez badeutsazue».

Jaunak esana.