Jainkoaren lankide gara gu; zuek, barriz, Jainkoaren lur, Jainkoaren etxe.
Senideok: Nik ezin izan neutsuen berba egin Espiritua dabenei lez, heldubakoei lez baino, kristau-mailan umetxo diranei lez. Esnez hazi zinduedazan, ez janari sendoz, hau hartzeko ez zineen-eta artean gauza. Oraindino ere ez zaree gauza, giza grinen menpeko izaten jarraitzen dozue-eta. Izan ere, bekaizkeriak eta eztabaidak dozuezan bitartean, ez ete zaree giza grinen menpeko? Ez ete dozue giza irizpide hutsez jokatzen? «Ni Paulorena naz, ni Apolorena» dinozuenean, ez al zaree giza irizpide hutsez hasi? Azken batean, zer da Apolo? Eta zer Paulo? Zuek sinesmenera ekarri zaitueen Jainkoaren zerbitzari baino ez, bakotxa Jaunak emon deutsan egitekoaren arabera. Landatu, nik egin neban; ureztatu Apolok; baina hazi, Jainkoak haziazo eban. Landatzen dauana eta ureztatzen dauana ezer gitxi dira; ardurea dauana Jainkoa da, haziazoten dauana. Landatzen dauana eta ureztatzen dauana, biak bardinak dira, bakotxak bere lanaren arabera saria jasoko badau ere. Gu Jainkoaren lankideak gara; zuek, barriz, Jainkoak lantzen dauan soloa, Jainkoak eregitzen dauan etxea.
R/ Bau dohatsu, Jaunak bere oinorde hautatu dauan herria.
Zorionekoa, Jauna Jainko dauan nazinoa,
Harek bere ondaretzat aukeratu dauan herria.
Jaunak zerutik begiratzen dau,
ikusten ditu gizaki guztiak. R/.
Bere bizilekutik jarri ditu begiak
munduko biztanle guztien gainean,
Berak egin ditu-eta danen bihotzak,
eta zuhur dago hareen egintza guztiei. R/.
Guk Jaunagan dogu esperantzea,
Bera dogu laguntzaile eta babesle.
Haregan pozten da gure bihotza,
haren izen santuan dogu konfiantzea. R/.