Urtean Zehar XXXII Igandea

R/ Zure egarriz daukat gogoa, Jauna, ene Jainkoa

Jainko, Zu ene Jainko,

goizetik nabilkizu bila,

zure egarriz dot barrua, zure gogo biziz ni nazan guztia,

lur idor, agor, ur bakoa lez. R/.

Holan egon gura dot santutegian Zuri begira,

zure indarra eta ospea ikusiz.

Bizia baino ederragoa da-eta zure maitasuna,

nire ezpanek goratuko zaitue. R/.

Holan gura zaitut bedeinkatu neure bizitzan,

eskuak jaso zure izenean.

Jakirik gozoenez lez aseko naz,

eta nire ezpanek poz-oihuz goratuko zaitue.R/.

Gauez ohean Zu zaitut gogoan,

Zuri otoitzean igaroten ditut orduak,

Zeu izan zaitut-eta laguntzaile;

pozez egingo dot oihu zure egoen kerizpean. R/.

Badator senargaia, urten egiozue bidera.

Aldi haretan, Jesusek parabola hau esan eutsen ikasleei: «Zeruetako erreinuagaz, euren kriseiluak eskuetan hartu eta senar ezkonbarriari bidera urten eutsoen hamar neskatilakin lez jazoten da. Neskatiletako bost zentzunbakoak ziran eta bost zentzundunak. Kriseiluak hartzean, zentzunbakoek ez eben oriorik hartu; zentzundunek, ostera, kriseiluekin batera orioa ere hartu eben ontzietan. Senarrak luzatzen ebanez, loguratu egin ziran danak eta loak hartu ebazan.

Gauerdian oihu bat entzun zan: "Badator senargaia; urten egiozue bidera!" Jagi ziran neskatila guztiak, eta euren kriseiluak prestau ebezan. Orduan, zentzunbakoek esan eutseen zentzundunei: "Emoiguzue orio apur bat, kriseiluak amatetan joakuz-eta". Zentzundunek erantzun eutseen: "Ea ez dogun nahikoa geuretzat eta zuentzat; hobe dozue, badaezpada, dendara joan eta erosi".

Baina, erostera joan zirala, senarra heldu zan, eta prest ziranak ezteguetara sartu ziran haregaz. Eta atea itxi egin zan.

Heldu ziran, azkenik, beste neskatilak ere eta dei egin eben: “Jauna, Jauna, edegi!” Baina harek erantzun eutsen: “Benetan dinotsuet, ez dakit nortzuk zareen”.

Egon, beraz, zuhur, ez dakizue-eta, ez eguna, ez ordua».