Nire herri Israelgo erbesteratuak bihurtuazoko ditut, eta euren lurrean landatuko ditut.
Honan dino Jaunak:
«Egun haretan, jasoko dot
Daviden txabola jausia:
horma urratuak beteko deutsadaz
eta lurreratuak jasoko;
antzinako egunetan lez berregingo dot.
Eta israeldarrak barriro jabetuko dira
Edomeko lurraldetik geratzen danaz
eta nireak izan ziran nazino guztietaz
holan dino hori egingo dauan Jaunak».
Hau dino Jaunak:
«Badatoz egunak,
eta hazia erein orduko
uzta batzeko sasoia izango da,
mahatsa zapaldu orduko
barriro ereiteko sasoia;
mendiek eta muinoek
ardo barria isuriko dabe.
Nire herri Israelen zoria
aldatuko dot:
uri hondatuak jasoko dabez
eta euretan biziko dira,
mahastiak jarriko dabez
eta euren ardoa edango;
baratzeak landatuko dabez
eta euretako frutuak jango.
Euren lurraldean landatuko ditut,
eta Nik emondako lurretik
ez dabez barriro atarako
holan dino zure Jainko Jaunak».
R/ Bakezkoa da Jaunaren hitza bere herriarentzat.
Entzungo dot Jainkoak dinoana:
Jaunak bakea agintzen deutse
bere herri eta fededunei,
barriro konfiantzea agertzen deutsoenei. R/.
Maitasunak eta leialtasunak topo dabe egiten,
justiziak eta bakeak alkar besarkatzen.
Leialtasuna lurretik ernetzen da,
justizia zerutik jaisten. R/.
Jaunak emongo dau euria,
eta gure lurrak ekarriko dau uzta.
Haren aurretik joango da justizia,
haren urratsei jarraituko deutse ongizateak. R/.